ابولفضل جهاندار، یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی و مسئول وب سایت خبری پویا، در حال حاضر یک دوره سه ساله محکومیت در زندان اوین را می گذراند. اتهامات وی از جمله تبلیغ علیه نظام و توهین به مقامات بوده است.

منبع:مجموعه فعالان حقوق بشر در ایرانَ

محبوبه حسین زاده روز سیزدهم فروردین ماه سال هشتادو شش، همراه با یکی دیگر از فعالین حقوق زنان، ناهید کشاروز، در حالیکه در پی جمع آوری امضا برای کمپین یک ملیون امضاء برای رفع تبعیض علیه زنان در کلیه قوانین ایران بودند، بازداشت شد. این دو فعال حقوق زنان متهم به "اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام" شده و پس از سیزده روز در بازداشت، روز بیست و شش فروردین ماه با قرار کفیل و سپردن بیست ملیون ریال از زندان آزاد شدند. متن حاضر گزارش محبوبه حسین زاده است از دوران بازداشتش، و موارد دیگر زنان زندانی که با آنها در این دوران آشنا شده. تغییر برای برابری

نيويورک، ۵ آوريل ۲۰۰۷ (سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى) -- بنا بر گزارش¬هائى كه اخيراً از داخل ايران ميرسد، دانش آموزان بهائى به طور روزافزون در مدارس ابتدائى و متوسطه در سراسر ايران مورد آزار، توهين و سوءرفتار قرار ميگيرند.در يک مدت زمان سى روزه، يعنى از نيمه¬ى ژانويه تا نيمه¬ى فوريه، در حداقل ۱۰ شهر از شهرهاى ايران، حدود ۱۵۰ مورد توهين، بدرفتارى و حتى اِعمال خشونت بدنى از سوى مسئولين مدارس نسبت به دانش آموزان بهائى گزارش شده است.

وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران در اقدامی شوم به مقامات سراسر کشور دستور داده است که عملیّات تحت ‌نظرگیری بهائیان، به ویژه کنترل فعّالیّت‌هاى اجتماعى آنان را شدّت بخشند. وزارت کشور از مقامات استانداری‌های سراسر کشور خواسته است که پرسشنامۀ مفصّلی در باره شرایط و فعّالیّت‌های بهائیان، از جمله چگونگی "وضع مالی"، "تعامل اجتماعى" و "ارتباط آنان با محافل خارجی" را تکمیل نمايند.

دکتر رویا طلوعی از فعالین حقوق بشر در کردستان ایران است که روز دهم مرداد ماه ۱۳۸۴، در پی تظاهرات مردم کردستان که در اعتراض به شکنجه و قتل آقای شوانه قادری توسط نیروهای انتظامی دولت جمهوری اسلامی، رخ داد، توقیف شد. خانم طلوعی ۶۶ روز در بازداشت به سر برد. متن حاضر، باز نویس مصاحبه ای است که وی پس از آزادی و خروج از ایران در مورد شکنجه هایی که متحمل شده است، با مریم احمدی خبرنگار رادیو فردا داشت. خانم طلوعی در پایان گفتگو گفت: "حرف اصلی من برای قدرتمداران دنیا این است كه بدانند مساله ما فقط انرژی اتمی نیست. نقض حقوق بشر بزرگترین مساله ایران است. اگر واقعا ایران قرار است برود شورای امنیت، باید به خاطر نقض حقوق بشر برود. آیا شورای امنیت نمی تواند اینها را وادار كند به این كه ملت ما در یك انتخابات آزاد حق این را داشته باشد كه حكومت دلخواهش را انتخاب كند؟ یا كمك كنند برای این كه بتوانیم یك حكومت دموكراتیك داشته باشیم؟ آیا ارزش حقوق بشر كمتر از مسائل انرژی اتمی است؟ اگر ما یك حكومت دموكراتیك و حافظ حقوق بشر داشته باشیم، انرژی هسته ایمان هم معضلی برای دنیا نخواهد بود."

متن حاضر، نامه علي افشاري، یکی از رهبران سازمان دانشجویی دفتر تحکیم وحدت، به رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران. در این نامه علی افشاری فشار و شکنجه ای را که در دوران بازداشتش متحمل شده است توصیف می کند: " 328 روز حبس انفرادي كه 128 روز آن در سلول انفرادي به ابعاد 3/1 در 2 متر و 200 روز در سلول به ابعاد 3 در 6 متر گذشت، ضرب و شتم با چشمان بسته و فحاشي و توهين هاي بسيار و زننده، تهديد مكرر به اعدام و صحنه سازي و برقراري مقدمات اعدام مصنوعي و تلاش براي وادار كردن به نوشتن وصيت نامه، تهديد به انواع و اقسام شكنجه همراه با فرياد هاي گوشخراش به صورت متوالي در گوشهاي اينجانب كه برخي از آنها متضمن فشارهاي جنسي بود..."

. روز اول آذر ۱۳۷۷ داریوش و پروانه فروهر، رهبران حزب ملّت ایران واز منتقدان صریح الهجه جمهوری، به دست عوامل وزارت اطلاعات در خانه‌شان به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسیدند.در این نوشته پرستو دختر فروهرها گزارشی درباره مرگ والدینش و چگونگی تحقیقات و محاکمات پس از آن برای عموم گردآورده است.

متن انگلیسی نامه آقای منوچهر محمدی به اتحادیه اروپا، گزارشی است شکنجه و بدرفتاری مقامات زندان. وی در این نامه از آزادیخواهان سراسر دنیا تقاضای یاری و حمایت کرده بود. منوچهر محمدی در دوران فعالیت دانشجویی اش برای ایجاد اتحادیه های دانشجویی مستقل تلاش نمود.

احمد باطبی یکی از دانشجویانی است که در پی اعتراضات دانشجویی سال هفتاد و هشت توسط نیروهای امنیتی نظام جمهوری اسلامی بازداشت شد. عکس وی در حالیکه پیراهن خون آلود یکی از دوستانش را به دست گرفته بود بر روی جلد مجله ی اکونومیست منتشر شد. وی پس از بازداشت محاکمه و به مرگ محکوم شد. در پی فشار های بین المللی، حکم اعدام به پانزده سال حبس تبدیل شد. احمد باطبی که برای مدتی از مرخصی استعلاجی استفاده نمود، در ۵ مرداد ۱۳۸۵ دوباره توقیف شد و هم اکنون در زندان اوین به سر می برد. متن حاضر، نامه سر گشاده ایست که او به رئیس قوه ی قضاییه در مورد شرائط بازداشت و رفتار مأمورین در طول بازداشت و محاکمه اش نوشته است.

متن حاضر،گزارشی است از کوشش مستمر خویشاوندان قربانیان کشتار های جمعی که در گورستان خاوران گمنام به خاک سپرده شده اند، برای حفظ خاطره ی عزیزانشان. این گزارش از مجله ی نقطه نشریه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شماره ٦ تابستان ١٣٧٥ اخذ شده است.

مجله ی نقطه شماره مخصوصی به "زندان و شکنجه" در ایران اختصاص داد (تابستان ١٣٧٥ ) مقاله ی حاضر، که در این شماره به چاپ رسید، به آنچه بر خویشاوندان زندانیان سیاسی در دوران کشتار جمعی سال ۱۳۶۷ گذشت می پردازد.

هلموت زیمکوس مهندس آلمانی که پنج سال و نیم در زندانهای جمهوری اسلامی در بند بود ، با وساطت دولت آلمان آزاد شد و به آلمان مراجعت کرد. او در مصاحبه ای با مجله ی آلمانی فوکوس، شماره ۲۸، یازده ژوئیه ۹۴ در بارۀ شرایط زندانیان در ایران و اعمال شکنجه در مورد آنها و حتی کودکان سخن گفت و خواستار یک دادگاه بین المللی برای محاکمۀ دولت ایران شد. ترجمه ی فارسی این متن از "ایران، سرکوب ترور" ، خبر نامه ی کمیته ی ایرانی مبارزه با تروریسم جمهوری اسلامی ایران، شماره آبان ماه ۱۳۷۳ اخذ شده است.

مصاحبه ای با رضا فانی یزدی، که در سال ١٣٦٧ در مشهد زندانی بوده، است... چند روزی پس از بردن سومین گروه از بچه‌های سازمان نگذشته بود که ۲۳ نفر از ما را نیز صدا زدند و از بند ۲ به یک اتاق قرنطینه منتقل کردند و سایر بچه‌ها را به بند یک بردند. دادیار ناظر زندان در دیداری که بطور اتفاقی با یکی از بچه‌ها در راهرو پشت بند داشت به او گفته بود که شما ساکنین قرنطینه گروه بعدی هستید. "این بار که هیات به مشهد بیاید،‌ شما را هم به درک واصل خواهد کرد." این عین جمله‌ای است که حاجی ولی پور که طلبه جوانی بود و در سمت دادیار ناظر زندان مسئول بند سیاسی بود، عینا به یکی از دوستان ما گفته بود.

روز۲۸ مرداد ۱۳۵۷ اسلامیست ها سینما رکس آبادان را به آتش کشیدند. آتش و ندانم کاری مأمورین آتش نشانی منجر به کشته شدن چند صد تن از جمعیت داخل سینما گشت. آن زمان افکار عمومی و شایعات، نظام شاهنشاهی را آمر اصلی آتش سوزی تلقی کردند . این فاجعه در تشدید نارضایی عمومی علیه نظام سابق تأثیری تعیین کننده داشت. کمتر از دو هفته پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ۴ اسفند ۱۳۵۷، سروان منیر طاهری، یک مأمور شهربانی، به اتهام به آش کشیدن سینما رکس آبادان توقیف شد و پس از چهل و هشت ساعت به جوخه ی اعدام سپرده شد. در سالهای بعد در پی اعتراضات گسترده ی خانواده های قربانیان، افراد دیگری که با عوامل روحانی طرفدار انقلاب اسلامی در ارتباط بودند در رابطه با حادثه ی سینما رکس آبادان توقیف شدند. محاکمه ی آنان و اعترافاتشان نقش روحانیون طرفدار انقلاب اسلامی را در این توطئه برملا ساخت. متن حاضر نامه ی اعتراض خانواده ی سروان منیر طاهری است که اتهامات وارده و حضور وی را در محل و زمان حادثه را قویاً تکذیب می کند. این نامه در روزنامه ی آیندگان به چاپ رسید.